مبانی نظری اختلال نقص توجه-بیش فعالی (فصل دوم تحقیق)

اختلال نقص توجه - بیش فعالی

• ·        تاریخچه :

در سالیان اخیر، اختلال نقص توجه / بیش فعالی^[1](ADHD)  از نظر بالینی، پژوهشی و اجتماعی مورد توجه زیادی قرار گرفته است. اگرچه این اختلال از جمله مواردی است که بیش از صد سال از توصیف آن            می­گذرد و در طول زمان با عناوین مختلفی از آن یاد شده است. درسال 1863 پزشکی آلمانی به نام هنریش هافمن^[2] در قطعه شعر طنزآمیزی، نوجوانی به نام فیلیپِ بی قرار را توصیف کرد و بدین ترتیب این اختلال برای اولین بار به نام همین پزشک نامگذاری شد. بعد از آن در اوایل قرن بیستم جورج استیل^[3]­، کودکان بیش فعال و تکانشگر را به عنوان کودکانی فاقد مهار ارادی^[4] و کنترل اخلاقی^[5] توصیف کرد، توصیفات وی با علائم و                  نشانه­های کودکان مبتلا به ADHD نوع مرکب همراه با اختلال سلوک^[6] مطابقت دارد. بدین ترتیب، این نخستین بار بود که اختلال در کنترل تکانه و بی توجهی به عنوان یک اختلال مستقل از صدمه مغزی یا                  عقب ماندگی ذهنی معرفی می­شود. چند سال بعد در سال 1918 و اندکی پس از جنگ جهانی اول، مشکلات رفتاری مشابهی در بازماندگان آنسفالیت دیده شد که تحت عنوان «سندرم بیش فعالی^[7]» تعریف شدند.

سایر اسامی این اختلال عبارتند از «آسیب مغزی خفیف^[8]»، «اختلال عملکرد مغزی خفیف^[9]» و «واکنش بیش فعالی دوران کودکی^[10]». به کارگیری اصطلاح «اختلال نقص توجه / بیش فعالی» اولین بار در نسخه سوم راهنمایی تشخیص بیماریهای روانی  DSM-Ш-TRمطرح شده است.